Notice: Undefined variable: verifyOutput in /customers/c/1/e/kuiko.nl/httpd.www/cms/plugins/system/GoogleAnalytics/GoogleAnalytics.php on line 86 Maart 2014 https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014 Sun, 14 Aug 2022 15:16:28 +0200 Joomla! - Open Source Content Management nl-nl info@kuiko.nl (Kuiko) De witstaartvink, de wip, de ijsvogel en andere zaken https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/35-de-witstaartvink-de-wip-de-ijsvogel-en-andere-zaken https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/35-de-witstaartvink-de-wip-de-ijsvogel-en-andere-zaken De carnavalsactiviteiten zitten er voor ons wel weer zo'n beetje op. Kon ik er vroeger maar geen genoeg van krijgen, met de jaren is de zin om ook op dinsdag nog te gaan wel een beetje weggeëbt. Mooie gelegenheid om de valken even te volgen. Op de webcams zie ik twee paringen. Op facebook en BDL doe ik mijn verslag, maar ik heb dan al lang de beslissing genomen dat er vandaag geMorteld zal gaan worden.

Een test om te kijken of twitterberichtjes nu ook vanzelf door gaan naar facebook levert het gewenste resultaat op. Vanaf het spottersveldje kan ik het eenvoudigste een tweet versturen. Goed om te weten dat die dus vanzelf ook naar facebook gaat.

Op het spottersveldje zit Gerrit E en staat Piet uit Lieshout. Ze wijzen me naar een vink die in de boom zit waaronder ik mijn auto heb staan. "Die heeft een witte staart", wijst Piet. Nog geen eens helemaal stilstaand zet ik mijn camera voor mijn ogen en knip ik. Precies op tijd, want meteen verplaatst de "witstaartvink" zich.

Op de toren zit nog steeds één valk op de antenne. Voordat ik vertrok hebben beide valken er een poos naast elkaar gezeten. Door de heren word ik bijgepraat over de reden voor vertrek: een derde valk waagde zich in de buurt. "Die is weggebracht", zo verneem ik.

Er stopt nog een auto. Het zijn Arie en José (Sazoe). Zeven buizerds doemen op naast de toren. Even is er de discussie of het er zes of zeven zijn. "Zeven", houd ik vol. José valt me bij. "Zes", tellen de anderen. "Zeven, tel ik hardop". Ik heb gelijk, het zijn er zeven.

Een sperwer waagt zich voor de toren langs. En dan opeens horen Piet en ik dat hoge piepje. "Van rechts naar links boven de Loop", zegt mijn gehoor me. Piet roept het uit, waar ik ook aan denk: ijsvogeltje. We hebben het er even daarvoor nog over gehad. We hebben het al maanden niet meer gehoord of gezien. We volgen de Loop maar het ijsvogeltje lijkt verdwenen. Dan wijst Piet naar het zogenaamde "achtuurboompje". Daar zit het!!!!

"Ijsvogeltje", roepen we even achterom, zodat de anderen het ook kunnen zoeken. Ook Els en Sjef komen aanrijden. Een mooi groepje bij elkaar die gelukkig het ijsvogeltje ook weer eens zien.

Waarom het achtuurboompje zo door mij genoemd wordt? In de tijd dat de zon hoger en hoger gaat staan (zeg maar wanneer de jonkies gaan uitvliegen) dan schijnt precies om 20:00 uur de zon achter de toren, zodat de schaduw van de toren over het boompje glijdt. Even later zakt de zon dan achter de bossen weg en treedt de schemering in.

Het is VV die op de bovenste hark van de hoge antenne zit. het is PA die aan komt vliegen. En die zet koers naar... "daar komt een wip", zo voorspel ik. Gerrit E heeft al de hele morgen klaar gezeten om zo'n moment vast te leggen, maar nu op het ultieme moment staat zijn scoop op de ijsvogel gericht. Natuurlijk zien we de wip, maar Gerrit niet. 

Het ijsvogeltje hupt een paar keer van het ene takje naar het andere en van het ene paaltje naar het andere. Dan is het weg. Ondertussen horen we anderen zeggen dat er weer een derde valk passeert, maar even achteloos van ijsvogel naar de toren omhoog kijkend zie ik weer een sperwer. Ik neem aan dat die bedoeld wordt en draai me weer om naar het ijsvogeltje. Dat is nu weg, maar de valken zijn nu ook buiten beeld. Piet en ik blijven over, de anderen gaan weg of gaan wandelen. Gerrit (zonder E) komt ook even kijken. We vertellen hem van het ijsvogeltje, maar dat laat zich zelf nog een keertje zien. De valken blijven erg lang weg. Eigenlijk tegen beter weten in kijk ik plichtmatig even op mijn telefoon naar de refreshbeelden. "Huh, er zit er eentje in de nestkast", vertel ik de anderen. Piet verklaart me voor gek. Gerrit is iets bedachtzamer met het toewijzen van een geestelijke beperking naar mijn persoontje toe. Ik laat hem de beelden zien. Door een stukje de weg op te lopen (van de toren af) kan ik iets beter in de nestkast kijken. Maar precies wanneer ik de valk zie zitten, hupt deze op het rooster om even later razendsnel achter een voor ons onzichtbaar doel aan te gaan.

Weer duurt het lang voordat er weer iets te zien is. Het is me genoeg voor vandaag en ook de anderen stappen op.

 

{AG template="classic"}2014/m03/d04{/AG}

]]>
info@kuiko.nl (Kuiko) Maart 2014 Tue, 04 Mar 2014 15:21:37 +0100
Roofvogelshow in de vrije natuur https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/34-roofvogelshow-in-de-vrije-natuur https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/34-roofvogelshow-in-de-vrije-natuur Er zijn van die dagen dat je echt vanalles te zien krijgt. Soms ben je er op bedacht, maar meestal niet en moet je flitsend snel reageren op wat plotseling gebeurt. En dat levert meestal niet de beste plaatjes op.

Vandaag is het een sperwer die uit een boom waar ik zo ongeveer onder sta, opschrikt en zich uit de voeten maakt. Het plaatje is er wel, maar de kwaliteit is bagger. Jammer.

Maar is dat dan alles?

Nee hoor, maar helaas ontbreekt het me door een probleem bij een klant aan tijd om er een fraai verhaal van te maken. In het kort dus maar.

Bij mijn aankomst op het spottersveldje gaat de aandacht eerst naar het boompje aan de overkant van de Snelle Loop, is er het ijsvogeltje misschien weer? Nee, helaas, het kan ook niet altijd bingo zijn. Op de toren? Ik zie de valk op de hoge antenne meteen zitten. Tot voordat ik aanreed zat de ander op de hoek van de betonnen rand voor mij rechts van de nestkast, maar die kan ik er niet meer ontdekken.

Ik besluit om het aangename met het nuttige te verenigen en zet een gezonde wandeling in. Vlakbij de toren nog een kiekje van de valk op de hoge antenne en dan het bos in. Vlakbij het bruggetje zie ik in een flits hoe een klein vogeltje over en weer vliegt. Later hoor ik dat het vermoedelijk om een goudhaantje gaat, dat er al een paar dagen zit. Ik steek het bruggetje over en zie dat aan de zogenaamde achterkant ook geen valk te bekennen is, behalve de al gememoreerde valk op de hoge antenne. Ik zie opeens de router op de onderste ring en schiet in de lach. Dat ding heeft menigeen al in verwarring gebracht die kijkend naar de Grotelseheidecam een valk op de reling meende te zien zitten. Ik zet de router op de foto en loop glimlachend verder. "Bedriegelijke bedrieger ontmaskerd", lach ik.

Bij het boompje bij de Loop bekijk ik de toren opnieuw. Geen bijzonderheden. Verder gaat het. "Zouden de reetjes weer op hun plek staan?". Dat blijkt niet het geval. Terug over het brede bospad, uit het bos bij de poel en door naar het poortje, bruggetje over en nu linksaf naar de achterkant. Ik nader de achterkant intuïtief wat voorzichtiger. Je kunt immers nooit weten wat er aan die kant zit. Er vliegen een paar vogeltjes op wanneer ik me om het wildpoortje slinger. Niks aan de hand en dan opeens een vreemd klepperend geluid. In een flits zie ik de sperwer boven me wegrazen. Wild schiet ik een plaatje, bijna tegen beter weten in, want scherp kan het plaatje nooit zijn. De sperwer maakt zich uit de voeten en het tweede plaatje is zo mogelijk nog slechter dan het eerste. Vloekend op mezelf loop ik verder naar een positie waar ik de toren aan de achterkant en de noordelijke kant kan overzien. "Yep, zit er eentje aan de noordelijke kant op de lamp", zie ik. Dan zie ik hoe de tweede de toren nadert. "Die gaat op de hoge antenne zitten", voorspel ik, maar dan zie ik in een ooghoek, terwijl de lampzitter het op een krijsen zet, hoe er een slechtvalk over me heen vliegt. Snel draai ik mijn hoofd weer naar de toren: twee stuks en deze maakt drie !!!

Ik denk dat het PA is die in de antenne is gaan zitten en dat VV de krijserd op de lamp is. De andere valk lijkt een passant die zonder blikken of blozen verder vliegt in de richting van Aarle-Rixtel.

De zon maakt het lastig om de valken van deze kant op de foto te krijgen, dus besluit ik terug te keren naar het spottersveldje. Onderweg ontmoet ik Jan de jachtopziener die me vertelt dat ik onlangs een gigantisch grote roofvogel heb gemist. Ik was net voorbijgelopen toen Jan hem zag vliegen. Even baal ik ervan, maar dan haal ik de schouders op. Da's nu eenmaal het geluk of de pech die je kunt hebben. Gemiddeld genomen mag ik al niet klagen, dus dat doe ik dan ook niet. Verder gaat het.

Op het spottersveldje aangekomen zie ik hoe de valk in de antenne opvliegt maar dan een mini rondje om zijn as maakt en vervolgens een half metertje van de oude plek gaat zitten. Maar nu op een smal zij-harkje waar ie niet bepaald opvalt.

Buizerds stijgen op. Dan weer drie dan weer vier. En dan hoor ik het puffende dieseltje van Piet. De show kan beginnen. Allereerst laat ik Piet raden waar de valk in de antenne zit, de ander zit nu naast de nestkast en valt direct op.

Pas wanneer ik de valk aanwijs, ziet Piet hem ook. Er zijn weer diverse geo-cachers op pad, één doet zo raar dat ik twijfel aan zijn verstandelijke vermogens, twee anderen komen een kijkje nemen door de scoop van Piet.

Wanneer zij vertrekken rijdt er een auto naar de toren. "Ach nee toch", zucht Piet, "toch niet alweer in de toren?" 

Inderdaad stapt er iemand uit de auto, maakt de poort open en gaat naar binnen. Op de toren is vooralsnog alles op zijn plek. Maar dan opeens: de valk van de antenne sjeest als een razende weg. "Die ziet wat", meent Piet. Ook de ander vertrekt met hoge spoed en met een hoop herrie. "Ach k*t, die vent zit natuurlijk ergens boven", Piet klinkt allesbehalve blij en ik sluit me bij hem aan.

Even later zien we de buizerds, vier, vijf.... ZES... ZEVEN telt Piet er. Ik zie er nog maar drie, maar dan blijk ik een ander drietal te zien. De valken keren krijsend terug en zonder te landen vliegen ze verder. De buizerds gaan net zo hard en we zien ze telkens ergens anders weer opdoemen. "En daar???", wijs ik vragend naar een roofvogel boven het bos. "Da's nou typisch een havik", weet Piet zeker, "kijk maar eens hoe ie vliegt en die staart....".

De valken razen nog een paar keer over. Dan zie ik de toegangsdeur van de toren weer open gaan. De man stapt in zijn auto en rijd langs ons heen. "Ford", ziet Piet.

Het gaat naar de klok van twaalf, tijd voor de eikes.

 

{AG template="classic"}2014/m03/c07{/AG}

 

{AG template="classic"}2014/m03/d07{/AG}

 

]]>
info@kuiko.nl (Kuiko) Maart 2014 Fri, 07 Mar 2014 14:26:58 +0100
Afterparty https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/33-afterparty https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/33-afterparty Het zijn de vroege uurtjes vooraleer ik de gang naar mijn nestje maak. Het is een verjaardagsfeestje geworden dat veel weg heeft van de tijd dat ik met enige regelmaat uitgenodigd werd voor een KPJ-feest waar een kratje bier je stoel was en wanneer je stoel leeg was, je maar even een andere moest gaan pakken. Jemig wat kreeg ik er toen gemakkelijk veel weg. Dat dit meer dan dertig jaar terug is in de tijd, maakt het voor mij nog bevatbaar. Ik was jong en de wilde haren lagen tot over mijn schouders.

Dat zoveel jaar later "the next generation" even hard kan zuipen als ik indertijd, verbaast me niet, maar dat ik als ouwe rot met het tempo mee kan komen, verbaast me wel. En wanneer de oogjes om negen uur (ja, wel vrij laat dus), voor het eerst weer open gaan en de beweging om de benen naast het bed te slingeren zonder vreemde tollingen in mijn hoofd slaagt, valt het me mee dat de kater er niet is. De oogjes zijn klein, het tempo om in het gareel te komen is lager dan normaal, maar daarmee is ook alles gezegd. Ik kan dus met recht terug kijken op een geslaagd verjaardagsfeest van de zoon, zonder bijwerkingen.

Al wat in de middag vermoed ik dan dat de effecten van de alcohol voldoende uit mijn lijf zijn en waag ik de gang naar De Mortel. Het is heerlijk weer. Niet normaal voor de vroege maartmaand.

Op het spottersveld zijn Piet, Gerrit en Sjaak druk doende met omhoog te kijken en te wijzen. De begroeting laat ik dus maar achterwege en ik zet mijn kijker aan mijn kop en probeer de objecten waar ik over word bijgepraat in het beeld te krijgen. Ik hoor hoe er vier valken gespot zijn en dat er nu opnieuw allerlei beweging is in de lucht. Na wat dubben zijn we het er snel over eens dat die gestalten zo hoog in de lucht toch niet allemaal slechtvalken zijn. Ik zie buizerds, en eentje lijkt nog een grotere spanwijdte te hebben. Een slechtvalk kan ik niet ontdekken tussen de drijvende vogels. Wanneer ik bijgepraat ben, nadat de grote schimmen in de lucht zo ver weg zijn gezweefd dat we de stipjes niet meer kunnen blijven volgen start een vrij lange periode waarin we geen roofvogel meer zien. Zeker geen slechtvalken meer, niet op en niet nabij de toren. (Wanneer ik thuis de foto's bekijk lijkt een van de rovers een prooi tussen de klauwen te hebben).

De aandacht voor de toren verslapt een beetje en dat wordt zoals altijd afgestraft. Het is Piet die de laatste meters van de aankomende slechtvalk nog net ziet voordat de valk op het rooster ploft. Ik check op mijn mobiel of ik kan achterhalen wie dit is. De valk die net naar binnen hupt draagt duidelijk twee ringen: PA.

En dan komt ook de tweede valk terug naar de toren. De valk glijdt direct door naar de hoge antenne en ploft daar neer op een korte linkervertakking. Piet bekijkt de valk door zijn scoop en merkt op dat de valk wat vreemd met de vleugels slaat terwijl ze daar zit. Ik kijk ook even en zie hetzelfde, de vleugel lijkt wat vreemd gevouwen. VV ordent de veren en lijkt verder toch wel oke. "Misschien onderweg toch een gevecht gehad", meent Piet. Hoewel daar verder geen bewijzen voor te vinden zijn, is het niet uitgesloten, maar de valk lijkt niet zwaar gekwetst te zijn. Wanneer ze even later naast PA op het rooster neerploft ben ik in elk geval voldoende gerust. "Er is niet veel aan de hand".

PA verdwijnt dan weer en komt na een poosje terug. "Prooitje", ziet Piet. En inderdaad zien we dat VV begint te plukken, terwijl PA opeens met hoge spoed over ons heen raast alsof ie iets achtervolgt. We kunnen zijn doel niet zien en PA draait boven ons bij. Mijn camera wijst recht omhoog en bij een van de plaatjes lijkt hij wel in mijn camera te vallen. Het is de stand van de camera die voor dit gezichtsbedrog zorgt.

Dan bedenk ik dat het misschien wel een leuk filmpje kan worden, zo recht boven ons. Klik en de camera filmt....

{AG template="classic"}2014/m03/d09{/AG}

]]>
info@kuiko.nl (Kuiko) Maart 2014 Sun, 09 Mar 2014 18:30:03 +0100
Een gaatje in de agenda zoeken https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/32-een-gaatje-in-de-agenda-zoeken https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/32-een-gaatje-in-de-agenda-zoeken Wie mijn verhaaltjes doorgaans graag leest moet ik vandaag een beetje teleurstellen. Ik heb het nogal druk en de gang naar De Mortel van vanmorgen was eigenlijk al een beetje te lang. Goed voor mijn toko, minder voor mijn hobby, maar de boterham moet ook gegeten kunnen worden en liefst met een laagje pindakaas er op ook.

Dat gezegd hebbende: de Mortelgang was ergens na tienen. Valk op de grote antenne en de ander mogelijk in de kast. Een buizerd nadert de toren, maar PA (die in de antenne zit), maakt er zich niet druk om. Dat doet VV vanuit de nestkast wel even. Zeker op het moment dat ook een tweede buizerd (vrij laag) nabij de toren vliegt klink er gekrijs vanuit de nestkast.

Maar PA trekt zich er niets van aan, zeker niet wanneer de buizerds meteen daarna wegzwenken en verdwijnen.

Ik maak mijn vertrouwde wandeling, langs de toren, door het bos over de Loop door het klappoortje en dan de foto vanaf het veld van de antenne waar PA nog steeds zit. Over het hogere deel van het veld gaat het verder richting het beruchte boompje. Dan opeens zie ik een gestalte met veel wit en zwart in het veld over de Loop bij de zandhoop. Wat is dat? Ik schiet eerst het plaatje en kijk dan wat het is. Het blijkt een kievit. Niet alledaags de laatste jaren, maar toch wel met enige regelmaat in de buurt gezien. De vogel schrikt op en vliegt weg. Ik ga door het bos naar het veld daarachter, maar opnieuw tref ik deze keer geen reetjes aan. Verder door het brede bospad, terug naar de poel. Op het spottersveldje staat Piet ondertussen.

Even later sta ik naast hem, bespreek de kievit, het geval met de buizerds en dat was het al zo'n beetje. Er komt nog iemand. Met zijn drieën turen we naar de toren en naar de omgeving. Onze kompaan ontdekt de vrouw roodborsttapuit als eerste. De man blijkt vlakbij te zitten. klikkerdeklik.

PA vliegt op en komt even later terug, op de foto zie ik het kleine prooitje bungelen. Er komt een wissel. Heel even gaat VV naar de antenne en blijft het eitje onbewaakt.

Twee kieviten en weer twee buizerds leiden ons af. Weer herrie vanaf de toren. PA maakt zich opnieuw niet te sappel. De buizerds zijn al verder weg.

Tijd voor de eikes...

 

{AG template="classic"}2014/m03/d14{/AG}


]]>
info@kuiko.nl (Kuiko) Maart 2014 Fri, 14 Mar 2014 14:18:46 +0100
Eilegkijkers https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/31-eilegkijkers https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/31-eilegkijkers "We" hebben er een eitje, en meteen ook weer een nieuw werkwoord bij: 'eilegkijken' sinds de afgelopen nacht. Toch wel wat door toeval, maar daarom niet minder mooi werd ik wakker op de bank en vond ik het nodig om even naar het nachtlog van Maria te kijken. Door een tikfoutje van haar waarin ze schreef over eitjeS vond ik het nodig om door de 7000 campics te bladeren. Daarop was nog geen tweede eitje te zien. Het was rond half vijf in de nacht. Ik wou de lamp uitmaken, maar zag hoe VV plotseling weer wat onrustig begon te doen. 8 Minuten later waren de "happy few" getuige van twee naast elkaar liggende eitjes!!!!

Pas na half twaalf ga ik vervolgens opnieuw in de auto om even te gaan Mortelen. Vanmiddag komt er iemand op bezoek dus heb ik niet zoveel tijd. In De Mortel is het druk met regionale- maar ook spotters van daarbuiten: Piet, Gerrit, YvonneM en Bir een tweetal mountainbikers die wel eens vaker een kijkje komen nemen en een echtpaar dat vaker de hond komt uitlaten. (Ik vergeet toch niemand?)

Er is wat drukte in de lucht, maar aanvankelijk ken ik het verhaal nog niet en denk ik dat VV en PA wat rondjes vliegen boven het bos. Gauw blijkt anders. Er is een derde valk op kraamvisite en dat wordt niet helemaal gewaardeerd. Zonder dat het echt knokken wordt schijnt de bezoekster opeens van gedachte te veranderen en ze verdwijnt met grote spoed richting het achterliggende natuurgebied De Stippelberg. 

De kieviten die ik gisteren al zag zijn ook vandaag weer in de buurt. We krijgen door het gedrag van de kievit het sterke vermoeden dat er een eitje op komst is. Het nieuwe werkwoord dat ik gisteren bedacht kan weer volop gebruikt worden: "eilegkijken".

Kraaien gooien roet in het eten. De eilegkijkers zullen nog even geduld moeten hebben. Kuiko niet, want die moet nodig weg.... 

{AG template="classic"}2014/m03/d15{/AG}


]]>
info@kuiko.nl (Kuiko) Maart 2014 Sat, 15 Mar 2014 13:36:58 +0100
Bonte kraai, kievit, spreeuw, bonte specht https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/30-bonte-kraai-kiviet-spreeuw-bonte-specht https://www.kuiko.nl/cms/index.php/maart-2014/30-bonte-kraai-kiviet-spreeuw-bonte-specht Het gaat al naar de middag, mijn dochter stuurt me een appje of ik even kan helpen met het ophangen van een rekje voor in de tuin. En welke vader weigert zijn dochter nou om een handje te helpen? Deze vader in elk geval niet.

Het rekje moet de climatis helpen te geleiden, een pindakaashuisje is er voor de vogeltjes en een vetblokhoudertje moet een verdere verwenning van vogeltjes bevorderen. Na gedane arbeid gaan we nog even in het zonnetje in de tuin zitten. Ik hoor de groene specht die ik zo vaak hoor wanneer ik mijn wandeling met Wisky maak. Mijn dochter heeft de groene specht met regelmaat in haar tuintje gezien, maar herkent het geluid niet. Ik zoek het geluid op, op mijn mobiel en speel het af. De herkenning is er meteen. "Is dat de groene specht? Dat geluid ken ik wel ja". Nog eens speel ik het geluid af. En dan.... ergens aan de overkant van het veld dat grenst aan haar achtertuin wordt het geluid overgenomen. We schieten in de lach. Da's de echte!

Ik pak mijn spullen bij elkaar en breng ze naar huis. Ondertussen is het teken al lang opgepikt door de grijze massa in mijn bovenkamer: "hey kerel, tijd om te gaan Mortelen".

Niet veel later zit ik in de auto. Niet ver van de toren passeer ik een paar fietsers. Het zijn buren uit de straat. Ik rijd hen voorbij en sla een stukje verder rechtsaf. Hemelsbleekweg. Voor me stapt een ruiter te paard en een begeleidend fietser te fiets. Ik minder vaart en rij uiteindelijk de berm in bij het welbekende spottersveldje. Er staat een graafmachine en er zijn paatljes uitgezet. Een man die aan dezelfde weg woont weet me te vertellen dat dinsdag gestart wordt met het bouwrijp maken van de grond. Er komen zes woningen te staan, zo weet hij me te vertellen. Even raak ik in paniek. Waarom ook het spottersveldje? Nu snap ik ook waarom de boompjes zo nodig weg moesten. Ik troost me met de gedachte dat ik regelmatig bij de poel aan de overkant van de Loop ga staan en dat is ook nog niet zo'n slecht plekje. Even later stap ik naar de toren om mijn wandeling in te zetten en zou ik het voorval al snel weer vergeten.

Ik heb de valken nog niet kunnen traceren, maar mijn mobiel laat zien dat er eentje in de nestkast zit. Dat verbaast me uiteraard niets. Maar dat de ander niet te vinden is, dat is jammer. Gisteren was het al eenzelfde verhaal. Jammer! Het is kwart voor drie. Ik stap door het bos en besluit langs de loop verder te gaan naar de achterkant. Ik slinger me wat voorzichtig om het wildpoortje heen, je weet immers nooit wat er zit. Ditmaal zijn het twee spreeuwen die vlak voor me zitten. Al bij het tweede plaatje vliegen ze op. Ik bekijk de mogelijke plekken aan de achterkant van de toren. Geen valk te zien. Terug dan maar weer.

Wanneer ik even later bij het bruggetje sta, ga ik er overheen, stap door het klappoortje en loop naar de paddenpoel. Een "lucky shot" verbergt een kikker: die heb ik maar alvast. De kieviten kan ik niet ontdekken, ook de plek waar mogelijk het nestje is, is verlaten. Ik heb laatst bewust verzwegen waar dat was om nieuwsgierigen te beletten er heen te gaan, maar gisteren moest ik wel om te voorkomen dat iemand met zijn hond te dichtbij zou komen. Nu zijn de vogels weg en kan ik me wel voor het hoofd slaan dat ik er gisteren iets van heb gezegd.

Wel zie ik een kraai met nogal wat veel wit aan de vleugels. Wanneer deze opvliegt zie ik tot mijn verbazing dat het de bonte kraai is. Nooit eerder zag ik er een in Nederland (wel in Griekenland). De foto lijkt te zijn gelukt. Verder gaat het. Nu ga ik het bos in. Ik hoor de bonte specht niet ver van me vandaan, maar ik kan hem nog niet ontdekken. Pas wanneer ik weer verder loop zie ik hem naar een andere boom vliegen. "Gotcha".

Wanneer ik bij de grote poel aan kom, vliegt daar de reiger weg. Ik ga even op het bankje zitten en neem de tijd om te speuren naar de koppies van de schildpadjes die iemand vorig jaar in de poel achter gelaten heeft. Het duurt best wel even voordat ik uiteindelijk het koppie boven het water uit zie steken. Drie fietsers die me passeren brengen de bewijsvoering teweeg... het koppie verdwijnt namelijk onder water en de kring volgend zie ik ook wat van de vorm van het lijfje: schildpadje één is terecht. Een stukje verderop denk ik een tweede te zien, maar dat kan ook een kikker zijn.

Aan de overkant heeft Sjaak zijn auto achter de graafmachine gezet. Hij zit daar al even en we hebben al even naar elkaar een arm opgestoken ten teken van herkenning. Ik besluit naar hem toe te lopen en te informeren wat hij al weet van de bouwplannen die volgende week starten.

Even later zitten we naast elkaar op het bankje. De kievit is ondertussen al teruggekeerd en dus zal de titel van mijn verhaaltje al niet meer "Verjagers bedankt" of zo hoeven te zijn. Terwijl we daar op het veldje zitten is daar opeens de beweging hoog bij de toren. We zien ze gelijktijdig: twee valken naderen de toren. De grootste gaat in de antenne zitten, de ander op het hekwek er vlakbij. Dat duurt niet lang. Beide valken vliegen op. Boven onze hoofden zijn ze, wanneer ik plotseling gekrijs hoor dat uit de nestkast lijkt te komen. Ik zoek het op op mijn mobiel: klopt er zit er nog steeds eentje in de nestkast, maar vliegt er nu ook eentje achter de toren, terwijl er twee achter ons vliegen? Hier helpt geen mobieltje aan.

Een fietser uit Deurne valt met de neus in de boter. We proberen de valken te volgen maar de welbekende truuk wordt weer uitgehaald. De valken gaan op stealth-mode. Op een of andere manier valt het licht dan dusdanig op ze dat ze ineens onzichtbaar raken. De ene zien we weer opduiken. "Als we alledrie dezelfde zien, dan is het er nog één", weet ik heel intelligent. 

Wanneer wat later een valk terugkeert naar de toren zien we hem nog net aan de achterkant landen. Het is het teken. Alledrie stappen we op. Zou het voor het laatst zijn op dit spottersveldje?

 

{AG template="classic"}2014/m03/d29{/AG}

]]>
info@kuiko.nl (Kuiko) Maart 2014 Sat, 29 Mar 2014 17:15:07 +0100