• De drie musketiers zijn het oneens

    Na een voor mij zeer lange nacht sta ik om zes uur op. Even spieken hoe het weer is, even spieken hoe het op de cams is en dan lekker even met Wisky er uit. 

    Het rondje is een tikkeltje langer dan normaal omdat ik in de verte een baasje met zijn twee honden zie waarmee Wisky het niet zo goed kan vinden. Hij ziet ons ook. We steken de hand op en gaan ieder een andere kant op. Maar omdat Wisky zijn drol al gauw legt en de dichtstbijzijnde vuilnisbak een stukje terug is, keren we om, om verder onze normale route af te leggen.

    Het lijkt een warme dag te worden en dus neem ik ook maar een dun jasje mee naar De Mortel. De idiote ambtenaren van Gemert hebben besloten om terwille van de rondweg alle verkeer door de kern te weren met meer dan levensgevaarlijke hindernissen. Om het verkeer door het centrum te ontlasten rijd ik al jaren over de Komweg (best een stuk om) naar De Mortel. Maar ook deze weg is voorzien van een totaal nutteloze hindernis op een weg die normaal geen enkel gevaar oplevert en nu voortaan aan de brutaalste is overgeleverd.

    Ik kan me daar erg boos over maken.

    Wanneer ik bij het spottersveld arriveer zie ik hoe een blauwe reiger bovenop de zandhoop staat. Best bijzonder dus gaat het raampje omlaag om dit vast te leggen. Ik open het portier maar zie een witte auto in mijn spiegel naderen. Ah, die stuurt ook de berm in, dan kan dit eigenlijk niemand anders zijn dan Gerrit. Hij is het ook.

    Op de toren zien we geen valk, maar we weten dat er eentje op de eitjes broedt. We raken in gesprek en blikken af en toe omhoog. Buizerds trekken voortdurend hun rondjes in de blauwe lucht. Een van de Angussen (een koe) neemt een zandbad van de zandhoop, de foto is grappig. We horen dat een kleine brompotauto nadert. In navolging van de gisteren begraven Tinie, opper ik: "ik denk dat Piet zometeen ook nog wel komt". 

    Wanneer hij het veld op komt vraag ik hem om een toegangskaartje. Gek genoeg heeft niemand daar ooit echt een reactie op en kijkt men meestal even beduusd op.

    Heel avontuurlijk gaat het vandaag niet worden. Zover we weten past M op de eitjes en is V de hort op. De geo-cache is vandaag populair. Lachend wijzen we de een na de ander de juiste plek aan.

    En dan is daar opeens de valk in de lucht. Er worden rondjes gevlogen en even denken we dat er een prooivlucht aanstaande is en dan weer denken we dat de vlucht een ander doel dient. Wanneer de valk dan toch aanzet om naar het rooster te gaan heeft Piet net zijn scope in stelling gebracht, tuurt Gerrit door zijn kijker en heb ik het rooster "in de zoom". De valk landt blijft even op het rooster zitten en gaat dan naar binnen. Musketier Piet roept dat de valk duidelijk een klein prooitje meetorst. Musketier Gerrit bestrijdt dat. Ik kan ook geen prooitje ontdekken en neem BDL erbij: Het is zijn eigen schaduw, lach ik. Maar Piet geeft niet op, het was een klein prooitje weet ie zeker. "De drie musketiers zijn het oneens", schiet het door me heen. Twee havikken lijken aanvankelijk in baltsvlucht, maar omdat beiden even groot lijken kon het ook wel eens concurrentie zijn. 

    Twee fietsers naderen het veldje en zijn duidelijk van plan op het veld op te rijden, aha, daar is de herkenning. "Tijdje niet meer gezien". Gerrit heeft nog te klussen en vertrekt weer.

    Nog meer mensen (geo-cachers) fietsen het veldje op: zij voelt aan de onderkant van de vuilnisbak: "koud", klinkt het in koor. Even een blik van verbazing, dan de glimlach. Het schatje wordt gevonden. (Voor de zoveelste keer met ongevraagde aanwijzigingen van de valkenspotters).

    Zij hebben belangstelling voor wat er op de toren te doen is en de verhalenkast wordt weer ver opengetrokken. De eenheid onder de musketiers wordt opnieuw op de proef gesteld wanneer ik een voorspelling maak over de voortgang van dit seizoen. Piet kan het niet laten om de nieuwkomers te laten weten dat alles wat ik weet van hem geleerd heb. Met een knipoog naar de cachers geef ik toe dat ik veel over de vogels van Piet heb geleerd, maar dat Piet het onderspit moet delven wanneer het over de slechtvalken gaat. Haha, wat schiet die Piet toch af en toe lekker in de tegenaanval. 

    Dat ik de lachers op mijn hand heb, vindt ie niet zo leuk en "dus" hoort ie opeens hoe er gele tussen de normale kwikstaarten zitten. De afleidingsmanoeuvre slaagt, iedereen staart in het weiland waar inderdaad kwikstaarten zitten, maar de gele wordt maar niet ontdekt. 

    Het wordt tijd om te gaan wanneer ook Johan en zijn vrouw aan komen wandelen. Ik sta klaar bij de ingang en vraag om hun kaartje. Verbouwereerde blik, niet langer dan een halve seconde. "Het zal stil worden in Gemert", is de reactie. Nu kijk ik vragend. "Nou dat Tinie er niet meer is". Meteen bedenk ik dat Johan en Tinie collega's zullen zijn geweest. Johan is met vrouw maar zonder hond. "We hebben Does een maand geleden moeten laten inslapen". Er klinkt wat emotie door in de stem. "Verschrikkelijk om je huisdier in te moeten laten slapen. Ik ben er vandoor."

    Uit balorigheid rij ik op de terugweg door het centrum. Dat heeft de gemeente voor tonnen laten aanpassen om het verkeer er te weren, maar ja... als het alternatief dan ook wordt aangepast dan zit er niks anders meer op dan maar te kiezen voor de kortste route. De rebel in mij staat recht overeind: de musketiers waren ook eigenwijs en volhardend. Ik zal die kardinalen van de gemeente wel eens.... 

    P1190596.jpgP1190598.jpgP1190599.jpgP1190602.jpgP1190604.jpgP1190605.jpgP1190609.jpgP1190612.jpgP1190615.jpgP1190616.jpgP1190620.jpgP1190624.jpgP1190628.jpgP1190629.jpgP1190631.jpg

  • Geduld beloond en niet beloond

    Het kleine cameraatje weet niet de kwaliteit beelden te maken die ik hoopte dat het zou doen. De opnames bij nacht lukken niet met de IR omdat de buitenlamp naast de voordeur maakt dat het daar te licht voor is. Maar ik heb hem! De hond die op de stoep schijt blijkt een golden retreiver(bastaard). Helaas heb ik zijn baas niet genoeg herkenbaar in beeld, maar de combinatie van hond en donkere kledij laten wel wat belletjes rinkelen. Ik heb je maat!

    Ik wil mijn vrije koningsdag voor een stukje besteden bij de toren. Niet lang, want ik heb mijn zoon beloofd met hem mee te rijden naar de garage. Onderweg valt me op dat de fietspaden langs de weg richting Beek en Donk afgesloten zijn. Niet moeilijk te raden waarom. De corona-nertsen zullen hier mee van doen hebben vermoed ik zo.

    Het is druk in de nabijheid van de toren. Gelukkig niet op het spottersveldje maar bij de Loop zijn twee gezinnen met kleine kinderen bezig met een vangnet. De onderlinge afstand lijkt me niet aan de voorwaarden te voldoen. Erger is het wanneer twee stellen oudere fietsers hun rijwiel bij het bankje bij de toren parkeren en de heren zich kop aan kop buigen over een van de banden van één fiets.

    Buurman komt voorbij met de hond. Een groet is voor de hond niet voldoende. Baasje laat de lijn wat vieren zodat zij een hondenkoekje van me mag aannemen. Wij zijn al jarenlang, vanaf dat ze pup was  allerbeste maatjes. Voorzichtig legt ze een van haar poten op mijn arm. Ja hoor, vriendschap.

    Ook de buurvrouw komt even gelopen. Op mooie afstand laten wij zien hoe het ook kan om even verbaal contact met elkaar te hebben.

    Het kleine vogeltjesspul laat zich vandaag meermaals goed zien. Van spreeuw tot roodborst en van roodborsttapuit tot geelgors. De witte kwikstaart komt even bij me poseren al is het maar heel kort.

    Gaaien hebben de grootste ruzie met elkaar, toch lijken me dit nog jonge herriemakers. Twee houtduiven balanceren op een tak vlakbij me. "Kôldeuf" zo noemen we ze hier. Zoals we hier een Gaai kennen als "Malkeurf".

    En op de toren?

    Daar moeten we het vandaag niet van hebben. Ik vermoed er eentje in de nestkast die de andere roept. Niet lang daarna komt die dan ook aangevlogen en landt op het tweede kozijn rechts van de toren onder de ringen. Met prooi of niet kan ik niet zeggen. Weer even een schreeuw uit de kast. De valk vliegt nu op, maar ik raak hem meteen uit het oog omdat ik even afgeleid word. Is hij de kast in? 

    Meteen hoor ik weer wat aan de overkant van de Loop (waar de Angussen grazen) en kijk ik heel even weg. Dan zie ik de valk in de lucht. De landing gaat naar de kleine antenne bij de wiphoek. Maar dat is van korte duur. De valk hupt op en wanneer ik denk dat deze naar de hoge antenne zal vliegen duikt ze wat naar beneden. Daar schrikt een andere vogel zich een hoedje. Is het een andere valk? Is het een kamikazeduif? Het gaat te snel om daar iets zinnings over te kunnen zeggen. Het gaat achter de toren razendsnel omlaag en dan is het verder voor mij een raadsel. De toren is wat te breed om het vervolg te kunnen zien.

    Ik open heel even de bdl-chat om dit geval te melden, niet wetend dat het komende uur verstoken zal blijven van enig vervolg en mijn geduld me nu dus niet beloond wordt.

    Dan denk ik opeens aan het Achtuurboompje, de lezers die mijn verhalen alle lange tijd volgen kennen het boompje. Nieuwere lezers verdienen wat uitleg. Omstreeks acht uur 'savonds staat de zon dusdanig dat het de schaduw van de toren precies op dit boompje werpt. Met alle webcams uit het verleden was dit soms ook thuis te zien, vandaar dat ik dit boompje deze bijnaam bezorgde.

    Hoewel er voldoende te genieten valt van de rest wat geboden wordt, besluit ik toch maar huiswaarts te gaan.

     

     

    P1200524.jpgP1200525.jpgP1200526.jpgP1200527.jpgP1200528.jpgP1200529.jpgP1200530.jpgP1200531.jpgP1200532.jpgP1200535.jpgP1200536.jpgP1200540.jpgP1200542.jpgP1200544.jpgP1200546.jpgP1200547.jpgP1200550.jpgP1200551.jpg

     

  • Skrîkbloas op de derde ring

    We hebben afgesproken bij de bosrand aan de overkant van de Loop. Gerrit, Piet en ik zullen de warmte ontlopen en de koele schaduw van de bosrand opzoeken. Volk op het spottersveldje groet ik zwaaiend bij het voorbijgaan. De auto parkeer ik op een metertje van de auto van Piet vandaan. "Zullen de bikers niet graag zien, maar dat kan mij niet schelen", voorspel ik de reactie van mountainbikers die nu een extra manoeuvre zullen moeten uithalen om tussen de auto's door te gaan.

    Ook de auto van Gerrit staat er al. Ik heb ze allang zien zitten aan de overkant van de Loop en ik verwacht commentaar omdat ik er opnieuw pas na tienen ben.

    In de gauwigheid check ik mijn mee te dragen spullen: camera 1 en 2, stoeltje, tas met extra accu's en kaartjes, koude drank, petje, vooral GEEN jas, statief. "Okee, dat zal het zijn". Met een klap laat ik de achterklep vallen. Klik daar gaat het vehikel op slot. De mars naar de mannen kan starten. 

    Even later pak ik mijn spullen weer uit en ontvalt me de vloek: "godsamme, kijker vergeten". Ik kuier weer terug naar de auto, maar neem voor de zekerheid toch maar een camera mee, je weet immers nooit wat je "onderweges" nog allemaal ziet.

    Weer wat later nestel ik me naast de mannen. Er is al wat gevlogen, maar het grote spectakel moet nog beginnen. "Aha, ik ben dus op tijd".

    Nu zal ik niet beweren dat het helemaal niks was dat we vervolgens het eerste uur zien, maar pas bij de komst van Debbie en haar vrienden breekt er wat spectakel los. Wat dan? Nou vooral de koekoek die zich kort achter ons begeeft valt op. Ik kan het niet langer uithouden en ga op zoek. Ik denk te weten waar de vogel zit, maar de anderen focussen zich op het geluid dan nu weer duidelijk van links komt. Ik zweer dat de koekoek nog steeds pal achter ons zit. Wanneer ik het smalle paadje door het bos volg, blijf ik telkens even stil staan om te luisteren, voorlopig hoor ik niks, maar ik weet wel waar het geelgorsje ergens zit. Het verraadt zichzelf, maar ik ben niet naar haar op zoek en ik kom dan ook weer recht overeind wanneer ik de koekoek opnieuw hoor op de plek waar ik haar verwacht. Telkens loop ik een paar meter en dan blijf ik weer stilstaan om te luisteren en te kijken. Juist daardoor zie ik de twee bonte spechten (jonkies nog?) die, "haha, kijk nou, berkje is vlakbij mijn companen, maar die zien niks", lach ik. 

    Terwijl ik probeer om de twee spechten allebei goed op de foto te krijgen hoor ik de koekoek nu erg vlakbij. Ik kies voor de spechten en draai me dan om. Geen koekoek te zien natuurlijk. Ik loop terug naar de bosrand. In de poel laat iemand een roedeltje honden los. Ik gruwel bij de gedachte dat in het stromingloze watertje de blauwalg meteen hoogtij viert. Mijn Wisky laat ik alleen in stromend water plonsen met zulk weer, ik riskeer zoiets liever niet.

    De valken worden nu inderdaad wat actiever maar ik merk nog steeds dat het veel moeite kost om ze met mijn nieuwe camera in de lucht te vangen en vooral vast te houden. Op de derde ring zit nu het juveniel dat we vermoedelijk eerder vandaag op de bovenste ring zagen zitten. Het lijkt ons het jongste kleintje. Wanneer de anderen wat actiever worden en vooral spelend voorlangs vliegen volgt deze ringzitter de verrichtingen belangstellend zonder zelf aan te sluiten bij het feestgewoel in de lucht. 

    Wanneer vervolgens een duif in de stellage boven dit jonkie neerploft en de timide reactie volgen worden we steeds meer overtuigd dat dit de jongste "skrîkbloas" (bangerik) is. Gerrit blijft zoals altijd nuchter en merkt op dat we het ringnummer nog steeds niet hebben kunnen zien en er dus geen enkele zekerheid is.

    Na weer een poos zitwerk en naar mijn mening te weinig actie stap ik uit mijn stoeltje en besluit ik naar de waterkant te gaan en koers te zetten naar het zogenaamde achtuur boompje. Vanuit die hoek zie je weer andere delen van de toren (zelfde zijde als vanaf het spottersveld) en bovendien ben ik benieuwd naar het leven op, boven en in het water. Goede keuze zo blijkt. Gisteren hebben we gezien hoe een kraai een klein zwart prooitje aan de waterkant greep en er een stukje verder mee ging zitten. Piet vermoedde een jonkie waterhennetje en daar kon hij wel eens gelijk in hebben, want ik zie een jonkie op het water. Ma zit met een ander jonkie een paar meter verderop en heeft mij kennelijk gezien. Het riet is nog maar heel laag, maar Ma weet haar eerste jong razendsnel in het riet veilig onder te brengen. Het andere jonkie volgt nu ook. Er ligt een filmpje drassig materiaal op het water waardoor het jonge waterhennetje in een slip lijkt te raken. Het is koddig en aandoenlijk om te zien en ik vergeet helemaal om mijn camera op filmen te zetten, het was zeker een komisch filmpje geworden.

    Behalve een libelle valt er verder niet zo heel veel meer te zien en dus besluit ik terug te lopen naar het dammetje bij de zandhoop. Het valt me op dat het hier nog erg drassig is en dus loop ik een eindje om zodat mijn schoenen droog blijven. Voor de tweede keer voel ik dat er iets op mijn arm gaat zitten en opnieuw blijkt het een daas. "Weg jij", sla ik het beest van me af. Ik loop terug naar mijn gezelschap.

    Er wordt nog steeds wel wat gevlogen maar waar ik op hoopte blijft uit. Hongergevoel begint zich te vormen. Het is best voor vandaag..... 

     

    P1020217.jpgP1020219.jpgP1020221.jpgP1020223.jpgP1020224.jpgP1020229.jpgP1020233.jpgP1020234.jpgP1020235.jpgP1020236.jpgP1020238.jpgP1020239.jpgP1020241.jpgP1020244.jpgP1020249.jpgP1020250.jpgP1020254.jpgP1020255.jpgP1020257.jpgP1020259.jpgP1020261.jpgP1020268.jpgP1020269.jpgP1020275.jpgP1020276.jpgP1020279.jpgP1020282.jpgP1020283.jpgP1020287.jpgP1020289.jpgP1020293.jpgP1020294.jpgP1020295.jpgP1020296.jpgP1020301.jpgP1020303.jpgP1020305.jpgP1020306.jpgP1020313.jpgP1020316.jpgP1020320.jpgP1020330.jpgP1020336.jpgP1020337.jpgP1020341.jpgP1020344.jpgP1020347.jpgP1020348.jpgP1020352.jpgP1020353.jpgP1020354.jpgP1020356.jpgP1020359.jpgP1020360.jpgP1020367.jpgP1020369.jpg


     

    http://youtu.be/

  • Trauma, aanval en aanslag

    De weg naar De Mortel is afgesloten en ook de alternatieve sluipweggetjes steken allemaal deze zelfde weg over. Er is een kans dat de eerste rotonde (nog) open is en als dat zo is, dan is er een mogelijkheid om naar Grotel te rijden en dan via het zandpad langs de toren te rijden. Ik besluit die route maar te wagen. Via de BDL chat is er al een voorstel gedaan via een helicopter te gaan, maar dat grappige verhaal verliest zijn charme wanneer er tijdens het sporten een traumahelicopter laag over komt. Bij een keurslager in het centrum is brand uitgebroken in de bovenwoning en er is een gewonde.

    Raar dat een onschuldige opmerking zo'n vreemde draai kan krijgen. Wanneer ik op pad ga, zie ik in de straat die naar het centrum gaat iemand in rood hesje staan om het verkeer tegen te houden. Bah.

    Bij de rotonde heb ik geluk, het weggetje is inderdaad open. Ik mijd dit smalle weggetje normaal gesproken omdat het onoverzichtelijk is en er toch veel te hard gereden wordt. Het onverharde deel van de Hemelsbleekweg is goed begaanbaar en even later staat mijn auto in de berm bij het spottersveldje.

    Het dreigt even wat saai te gaan worden wanneer ik geen valk kan ontdekken, maar het kleine grut vermaakt me wel degelijk, Een speurtocht met de kijker langs de Loop levert me geen prentje op van de geelgors die wel degelijk aan de overkant van de Loop zijn bekende deuntje fluit. Het doet me altijd aan de film The Longest Day denken. 

    Een paar eenden maken zich met zijn drietjes druk wanneer ze in de lucht achter elkaar aan racen. "GP Zandvoort in het klein".

    Dan zit er een valk op het rooster. Leuk, krijg ik toch in elk geval iets te zien. Nog leuker wordt het wanneer ook vrouw slechtvalk van de gelegenheid gebruik maakt om even een rondje de vleugels te strekken, zij landt mooi naast hem op het rooster. De foto smeekt om een Photoshop bewerking, maar ik doe het niet, dan maar wat donker, maar het is zoals ik het zag!

    Buurman Hans komt met zijn hond gelopen. "Heb je de consternatie daarnet ook gehoord?", vraagt ie. Ik heb niets gehoord maar ik zie dat zijn gezicht wat bloederig is, vooral in zijn oor. Hans vertelt dat hij de camera vlakbij het bosuilennest even wou weghalen. Op een meter of vier boven de grond voelt ie opeens een klap tegen zijn hoofd. Wanneer ie het bloed aan zijn handen ziet weet hij wat er gebeurd is: de bosuil heeft hem aangevallen en een flinke klauw in zijn gezicht gezet. "Dat is ook de natuur", zegt Hans zijn schouder ophalend. Ja, ik weet dat uilen lelijk kunnen aanvallen, en zie hier het bewijs.

    Schijnbaar zit het hem meer dwars dat er dit seizoen zo weinig padden zijn overgezet. Een paar honderd tegenover een paar duizend in de jaren hiervoor. 

    Ondertussen zijn de valken van hun plek verdwenen. Er volgt een tijd van stilte op de toren. Maar dan zie ik een witte kwikstaart op een paaltje aan de overkant zitten. Precies wanneer ik mijn camera er klaar voor heb, verdwijnt het vogeltje maar.... het komt recht op me af gevlogen en gaat eerst een stukje buiten het spottersveldje zitten poseren om even later zelfs pal voor me op de prikkeldraad te gaan zitten.

    Dan zie ik het mooi groeiende eikje op het veldje en maak er een foto van. Twee jaar geleden was het bijna verdord, net als het berkje dat er stond, maar nu wordt het al een echt boompje. Mooi.

    En dan zie ik de valken weer in de lucht, heerlijk samenvliegend. De een heel hoog en de ander er een heel stuk onder. Prachtig om te zien, maar wanneer ik dit even noem in de chat raak ik ze natuurlijk allebei kwijt. En wanneer ik mijn foon weer even opberg voel ik een trilling... whatsapp? Nee, messenger: "u heeft 1 bericht, u heeft 80% van uw databundel van deze maand verbruikt". "Waaaaat, het is nog maar de derde vandaag". Snel stop ik de BDL chat. Hmmm. Dit is een aanslag op mijn beschikbare data. Nu hebben we wel alles gehad vandaag. Genoeg voor een titel "Trauma, aanval en aanslag".

    Wanneer Hans terugkeert van zijn ronde met de hond, heb ik een paar hondenkoekjes in mijn hand. De hond hoef ik niks uit te leggen: die heeft dat allang in de smiezen. "Dikke vrienden zijn we he", lach ik.

    P1200557.jpgP1200558.jpgP1200561.jpgP1200562.jpgP1200563.jpgP1200565.jpgP1200566.jpgP1200567.jpgP1200569.jpgP1200572.jpgP1200574.jpgP1200575.jpgP1200577.jpgP1200579.jpgP1200580.jpgP1200581.jpgP1200585.jpgP1200588.jpgP1200589.jpgP1200590.jpgP1200594.jpgP1200595.jpgP1200596.jpgP1200600.jpgP1200601.jpgP1200602.jpgP1200604.jpgP1200607.jpgP1200610.jpgP1200612.jpg