• Camera-test met mooi weer

    Een fraaie dag om de camera te testen. En de eindconclusie is: mooie camera, moet nog veel oefenen en veel knopjes leren kennen. Maar voor nu is het heel best.

     

    P1000359.jpgP1000360.jpgP1000361.jpgP1000363.jpgP1000366.jpgP1000372.jpgP1000373.jpgP1000379.jpgP1000392.jpgP1000400.jpgP1000401.jpgP1000403.jpgP1000406.jpgP1000408.jpgP1000410.jpgP1000412.jpgP1000421.jpgP1000424.jpgP1000425.jpgP1000426.jpgP1000433.jpgP1000434.jpgP1000436.jpgP1000437.jpgP1000439.jpgP1000441.jpgP1000442.jpgP1000460.jpgP1000467.jpgP1000468.jpgP1000469.jpgP1000470.jpgP1000471.jpgP1000477.jpgP1000478.jpgP1000479.jpgP1000498.jpg


     

  • Een plus een is een lastige vraag

    Het vriest, maar er staat niet heel veel wind, het is droog en mijn honger naar de slechtvalken van De Mortel is ongekend na twee maanden "onthouding".

    Het is allang geen vraag meer of ik de kou een tweede keer zal trotseren. De wandeling met Wisky vanmorgen voelde best koud aan, maar de hond had plezier aan het extra grote ommetje en dan heeft baasje dat vanzelf ook.

    Het smaakte naar meer, maar uit ervaring van eergisteren weet ik dat de portieren van de auto ongekend hard vastgevroren kunnen zitten. (Toen zo erg dat ik ze echt niet los kreeg).

    Vandaag lukte het wel. Het is ook al niet heel vroeg meer wanneer ik de auto in ga. Het portier gaat moeiteloos open....even later sta ik in De Mortel.

    De zon staat laag en is fel. De lucht is helderblauw. Wanneer mijn camera het wil doen dan zullen er vandaag mooie foto's te maken zijn, zover is wel duidelijk.

    Op de toren ontdek ik bij de rechterantenne een valk die als ik het goed zie achter het hek zit. De valk zit de veren wat op te poetsen. Verder kan ik er geen ontdekken. Wat ik wel direct opmerk is dat het zo zorgvuldig verzorgde mini-boompje op het spottersveld verdwenen is. Heel even komt er een kwaadheid in me op: alwéér een boompje naar de kloten, waarom? Maar gelijk besef ik dat de levenskansen van dit boompje maar erg klein waren na de grote droogte van de zomer. Het zal het niet gehaald hebben. Het eikje staat er nog wel. Wat is het nog klein.

    Ik besluit te gaan wandelen, verder dan een paar vinken en een grote groep houtduiven kom ik tot nu niet. 

    De Loop lijkt breed, veel breder dan voorheen, maar het is al het gesnoeide riet en de weggehaalde takken die in het water lagen die de loop zo breed laten lijken. De diepte van het waterpeli is prima. Achter de toren hoor en zie ik een buizerd landen in een boom. Met mijn kijker zie ik hem goed zitten, maar mijn camera kan hem maar niet vinden.

    Op de toren zie ik beweging bij de voet van de grote antenne. Aha, daar is een valk aan het foerageren. Een en een? Het is nog niet gezegd dat dit twee is. Mijn wandeling heeft toch wel enkele minuten geduurd en voor de valk is de diagonale oversteek van de voorkant naar de achterkant niet meer dan een sprongetje. Wanneer ik straks weer vóór ben en die valk zit daar nog, dan kan er sprake zijn van een en een is twee.

    Ik geniet van de vistrapjes waar het water hoorbaar doorheen geperst wordt. Mooi is dit, ik voel me er heerlijk bij. Ik keer terug maar besluit eerst ook nog even vanaf het bruggetje te kijken of ik wellicht iets van de visstand kan ontdekken. Helaas lukt me het niet om visjes te ontdekken. Ik ga even door het klappoortje en zie hoe de kleine poel heel licht is dichtgevroren, maar voorlopig zal hier nog geen sprake zijn van enige vorm van elfsloten schaatstochten. Ik besluit naar de oversteek bij de zandhoop te gaan kijken. De foto's die ik daar maak zijn beslist de moeite waard om te bekijken. Bij een van de vormen schiet ik even in de lach. Ik zal er verder niet over uitweiden en laat het aan de fantasie van de lezers over of zij daar hetzelfde beeld bij hebben als ik. Ik heb geen wereldcamera maar de ijssculpturen in combinate met het spattende en bruisende water en het geweldige licht maakt dat ik me heel even een topfotograaf waan.

    "Ge stôt op oew eige te zwetse", zouden mijn ouders me toegefluisterd hebben. 

    Ik keer terug naar het spottersveldje om me daar nog even naar de toren om te draaien: er zit een valk bij de rechterantenne. Een en een is twee geworden, mits... de valk niet een tweede oversteeksprongetje heeft gemaakt. "Ge wît ut immers mar ooit nooit".

     

    P1180891.jpgP1180892.jpgP1180894.jpgP1180897.jpgP1180899.jpgP1180901.jpgP1180905.jpgP1180908.jpgP1180909.jpgP1180914.jpgP1180917.jpgP1180918.jpgP1180921.jpgP1180922.jpgP1180925.jpgP1180928.jpgP1180931.jpgP1180933.jpgP1180934.jpgP1180935.jpgP1180936.jpgP1180938.jpgP1180939.jpgP1180940.jpgP1180941.jpgP1180948.jpgP1180953.jpg

     

     

  • Spreeuwenbout

    Het is geen lang verhaal. Ook omdat mijn website even offline was door een storing bij de host heb ik nu maar weinig tijd over voor een verhaaltje.

    Een bezoekje aan De Mortel op een doordeweekse donderdag? Ja, maar de reden van de vrije dag is minder leuk, dus dat verhaal skip ik maar even.

    Met een valk op de hoge antenne en vermoedelijk de rest van het gezin compleet in de nestkast besluit ik maar met een wandeling. Dat verbrandt wat calorietjes en bij geringe activiteit op de toren is er misschien wel wat te beleven rondom de toren.

    De fluiters hebben het druk, maar ze laten zich maar moeizaam zien. Dat alles vol in het groen staat is heel erg mooi, maar is hierin toch een beetje een beletsel. Eindelijk zie ik wat beweging in het bos. Ik sta dan al vlakbij het bruggetje. Even wacht ik. Het hupt van takje naar takje maar telkens goed verscholen achter bladeren. Wanneer ik dan eindelijk zie wie het is, valt het me een beetje tegen: het is maar een koolmeesje. Die heb ik in mijn tuin ook.

    Direct over het bruggetje zie ik de restanten van een duif. Gesloopt op een manier die me sterk aan de methodiek van een slechtvalk doet denken. Het borstbeen met de vleugels liggen er afgeknipt bij en wat flinke veren liggen er een metertje vandaan.

    Ik stap er overheen en loop het veld aan de overzijde van de Loop op. Door de regenval van de laatste dagen is het terrein weer soppig. Bij de dam bij de zandhoop klatert het watervalletje alsof het een studie aan het volgen is om Niagara Falls te worden.

    Bij het "acht uur" boompje zoek ik naar mijn oranje vriendjes, maar die heb ik al maanden niet meer kunnen ontdekken. De valk zit nog steeds in de antenne. Ik denk dat het PA is. Ik loop verder en ga door het bos. Een telefoontje verstoort mijn rust. Ik loop verder zonder nog verder te gaan met de poging om het vogeltje dat bij het vers gekapte holletje in een kale dooie boom hoort te ontdekken. Een volgende keer misschien.

    Wanneer ik weer uit het bos kom, zie ik dat Gerrit ondertussen ook is gearriveerd en op het spottersveldje zit. Het geluid in de lucht trekt mijn aandacht: er vliegt een valk boven me. De ander zit nog steeds in de antenne. Weer moet ik constateren dat het met volle zoom in beeld houden van een valk op hoogte een bijna onbegonnen klus is. En een tweede kritiekpunt op mijn nieuwe camera is ook waar: na het knippen blijft het beeld in mijn zoeker even stil staan. Net lang genoeg om mijn zorgvuldig in beeld gebrachte vliegende onderwerp weer uit mijn vizier te krijgen. Daarbij moet aangetekend worden dat door de grauwheid van het wolkendek het ook niet zo meevalt om de valken in beeld te houden.

    Even later zit ik naast Gerrit, die ondertussen bezoek heeft van een groepje fietsers die belangstellend informeren naar de valken op de toren. De fietsers gaan weer, en een tuffend autooitje komt om het hoekie aanrijden: PIet komt er aan.

    Het is ook deze Piet weer die als eerste de bonte vliegenvanger ziet die een stuk verderop op het hek zit. Wanneer hij nog eens een stukje verderop gaat zitten zit hij wel beter "in het licht" en lukt de foto toch nog aardig ondanks de fikse afstand. (Mijn camera scoort weer punten).

    PA vertrekt en gaat op jacht. VV komt ook ergens vandaan (is het uit de nestkast of van elders?) Beide valken vliegen nu rond en we kunnen ze allebei maar even volgen. VV landt op de nieuwe kleine antenne naast de nestkast.

    Wanneer PA na een poosje terugkeert blijkt hij een prooitje met zich mee te dragen. Hij zet aan en landt op de linkerlamp onder de ringen. "Spreeuwtje", ziet Piet door zijn scoop. Ik zie inderdaad ook dat het maar een kleine prooi is. De positie op de lamp en het verwoede plukken door PA dagen me uit om wat plaatjes te maken en om eens te kijken of ik er een filmpje van kan maken. "Zal ik de driepoot uit de auto pakken?" Ik besluit het gewoon net als met mijn oude camera uit het handje te proberen.

    Ik hoor hoe Piet zegt dat ie het kopje van de spreeuw denkt te zien vallen. Mijn camera filmt ook dat PA duidelijk iets "dropt". Ik sta op het punt om te moeten vertrekken, maar kan nu even niet wegkomen. Ik sta bij mijn auto wanneer Piet roept dat PA met prooi in de lucht is. Ik pak het momentje van de gretige aanname door VV op het rooster nog net even mee en besluit dan toch echt te vertrekken. Onderweg bedenk ik dat het een heel prettige verstrooiing van gedachten is geworden.

     

    P1000780.jpgP1000783.jpgP1000792.jpgP1000800.jpgP1000803.jpgP1000804.jpgP1000806.jpgP1000815.jpgP1000818.jpgP1000820.jpgP1000822.jpgP1000828.jpgP1000831.jpgP1000840.jpgP1000843.jpgP1000844.jpgP1000847.jpgP1000851.jpgP1000854.jpgP1000863.jpgP1000868.jpgP1000876.jpgP1000878.jpgP1000892.jpgP1000898.jpgP1000903.jpgP1000905.jpgP1000907.jpgP1000910.jpgP1000916.jpgP1000919.jpgP1000924.jpgP1000925.jpgP1000926.jpgP1000928.jpgP1000930.jpgP1000931.jpgP1000935.jpg

  • Wiphoekcamwip

    Het is vroeg wanneer de oogjes open gaan. Vannacht heeft V niet opnieuw overnacht in de nestkast. Eerlijk gezegd vind ik dat niet heel vreemd. Het is nog tijd zat en dat komt allemaal nog wel. Eer we een week verder zijn...

    Ik zit dringend te wachten op een drietal e-mailberichten en ik heb de ochtend gereserveerd voor de acties die deze met zich mee gaan brengen. Geen mail. Nu baal ik. Ik sta flink in tweestrijd, Mortelen of nog afwachten? Wanneer de mails komen is haast geboden, maar waar blijven ze?

    En dan komt een egenschap van Kuiko naar boven die zich niet heel snel uit, maar ditmaal wel: "ik ga Mortelen" besluit ik ongeduldig.

    In De Mortel zijn sporen achter gebleven die ik absoluut niet toedicht aan de Mortelse jeugd: langs een flink deel van de doorgaande weg liggen talloze lege bierflesjes al dan niet kapotgegooid. Vrijwilligers zijn al bezig om de troep op te ruimen.

    Op de toren ontdek ik als eerste de valk onder de wiphoekcam op de betonrand. Dat moet bijna wel V zijn. Zeker wanneer ik M door het rooster heen in de nestkast zie zitten. Natuurlijk mogen de twee valken eerst op de foto, maar dan is de kudde Aberdeens aan de beurt. Deze is wat groter dan gisteren, zo zie ik ook een rood kalfje, waar ik gisteren alleen een rode koe kon ontdekken.

    De buizerd aan de overkant trekt steeds mijn aandacht, zonder hem te kunnen ontdekken. Duiven zijn onrustig waar de buizerd ergens moet zitten.

    Dan is er de verplaatsing. Valk naar de antenne, valk in de lucht. Weer naar de antenne. Dan weer hoger in de antenne, moet V zijn. M vliegt rond. Ik verwacht een wip in de hoge antenne en zet het knopje op filmen. Nee, M blijkt verdwenen. Dan is ook V opeens weer weg, 

    Dat is een verplaatsing? Ja, ze landt weer bij de Wiphoekcam. M zit op het rooster, er is weer eenzelfde uitgangspositie als toen ik arriveerde.

    Opeens nadert een pijlvorm met high speed mij, zoef over me heen, zoef over de boomtoppen achter me. Wow, het moet een seconde tot me doordringen. Dit was M die met grote vaart over me heen achter een prooitje aan joeg. Ik hoorde geen geratel van de vleugels die ik ooit eerder hoorde, dit was letterlijk zoef en meer niet. De adrenaline zit tot aan mijn strot, dit is zoooo gaaaaaf.

    Waar is ie gebleven? Ik weet dat je maar 25 % kans hebt dat de valk uit dezelfde windrichting weer terugkomt, toch kijk ik herhaaldelijk om. Uiteraard komt ie echter uit een andere hoek weer terug.

    En dan zit V al klaar. Snel grijp ik mijn camera, klaar voor de plaatjes.... daar is ie, pootjes vooruit, klaar om V te bespringen. Het duurt lang deze keer, ik kan diverse plaatjes schieten. V gilt het uit, dit is het echte werk, niks nie oefenen ;)

    Zelfs wanneer M weer wegvliegt kan ik ook dat momentje vastleggen. Alles scherp? Nee natuurlijk niet, maar wel degelijk vastgelegd.

    Omdat ik de gebeurtenissen meteen chat raak ik M uit het oog. Ik besluit hem (misschien wel tegen beter weten in) aan de achterkant van de toren te gaan zoeken. Onderweg pak ik de raar gebroken boom nog een keer op de foto omdat het plaatje van gisteren een verkeerd beeld gaf (alsof de vertakking erachter er juist aan vast zat).

    Geen ijsvogeltje, dus in strak tempo langs de Loop naar de achterkant. Daar aangekomen zie ik vermoedelijk M in de lucht, ik probeer hem in mijn kijker te krijgen maar dat wil niet lukken. Daardoor raak ik hem kwijt. "Ik had net zo goed voor kunnen blijven want dan had ik hetzelfde gezien, maar dan zeker geweten of het niet toch V kan zijn".

    De buizerd die er ook aan deze kant een nestelt, komt redelijk dichtbij gevlogen. Jammer van het grauwe licht want hij is mooi getekend, op de foto zie je niet veel meer dan een schim.

    Ik passeer een moeder met haar twee kinderen en hondje. Een korte groet en snel weer terug naar het spottersveldje. Ik probeer in het water van de Snelle Loop visjes te ontdekken maar ook hiervoor is het licht onvoldoende. Reden waarom ik probeer te zien of er weer vis zit, is te weten te komen of er "voer" voor het ijsvogeltje zit.

    Even later sta ik weer bij het spottersveldje. Haha de situatie lijkt wel onveranderd: V onder de wiphoekcam, M in de nestkast. 

    Ik krijg opeens erge zin in koffie. Het is goed voor vandaag....

    P1190348.jpgP1190349.jpgP1190350.jpgP1190351.jpgP1190359.jpgP1190361.jpgP1190362.jpgP1190365.jpgP1190366.jpgP1190379.jpgP1190380.jpgP1190384.jpgP1190386.jpgP1190387.jpgP1190388.jpgP1190389.jpgP1190390.jpgP1190391.jpgP1190392.jpgP1190393.jpgP1190394.jpgP1190395.jpgP1190397.jpgP1190398.jpgP1190400.jpgP1190402.jpgP1190406.jpgP1190408.jpgP1190410.jpgP1190414.jpgP1190415.jpg